Al heel vroeg verzamelde ik stoffen, kledingstukken die te groot of versleten waren, bijzondere objecten uit de kringwinkel of gevonden op straat, om er iets anders mee te maken of ze te herstellen. Dat idee van de maakbaarheid van alles, draag ik altijd mee. In mijn ideale wereld is alles wat ik gebruik, draag en nodig heb zelf gemaakt. En heb ik voor elk van deze skills de tijd genomen om het ambacht onder de knie te krijgen. Mijn werk is traag, met aandacht voor vakmanschap, voor waar materiaal vandaan komt, hoe het verslijt, en of het gerepareerd kan worden. Heimat is een persoonlijk antwoord op fast fashion, op een wegwerpcultuur en massaproductie en het verlies van kwaliteit in de objecten die we gebruiken en dicht bij ons dragen. Het is een ode aan het ambacht, en het verzamelen van fragmenten die overblijven, 'remnants' van een leven, en een maakproces.

Vanuit mijn grafische achtergrond is textiel slechts een ander medium om mee te tekenen of te schilderen. Vanuit de scenografie iets om te beschouwen als een object in de ruimte. Materiaal dat een vorm, een plek en een betekenis heeft in onze persoonlijke ruimte.

In mijn makerspraktijk wil ik onderzoeken hoe ik die traditie, het ambacht, design, kunst, scenografie, techniek en poëzie kan verweven en betekenis geven. Het is een onderzoek naar vormgeving, gebruik van een reststroom, en een oefening om na te denken over impact en nalatenschap. Om te ontwerpen met mijn gevoel en te denken met mijn handen.

Heimat is een atelier om vormen uit te proberen, samen te werken met andere makers. Om objecten in de wereld te zetten die sensitief en bewust zijn. Die betekenis hebben en niet eindeloos vervangbaar zijn. Om een intieme ruimte te bewonen dicht op de huid. Om schoonheid te zien en te maken. Om de eigenheid van het materiaal te benadrukken en te eren. Om verhalen te weven en landschappen te creëren die je kan aanraken.